Szkoła pokory – lekcja szesnasta

Każde dobro w tobie to dar Boga.
Ważnym aspektem pokory jest wdzięczność, a istotnym elementem wdzięczności – uznanie źródła wszelkiego dobra, a więc uznanie Boga, od którego pochodzi wszystko, co dobre. Święty Paweł pyta: Cóż masz, czego byś nie otrzymał? (1 Kor 4, 7).

Na pewno dużo zależy od współpracy z łaską Bożą, ale bez tej łaski nie jesteśmy w stanie dobrze żyć i działać. Trzeba przypominać sobie o tej prawdzie – nie po to, aby człowieka poniżyć czy przygnębić, ale aby obronić go przed pychą i zarozumiałością. Przez wdzięczność przygotowujemy się wreszcie do otrzymania jeszcze większej łaski i głębszego dobra.
Prawdziwa wdzięczność jest owocem pokory, a ta umacnia się przez wdzięczność. Kto zdaje sobie sprawę, że wszystko, co dobre, otrzymał, jest też gotowy, by się tym dzielić i pomagać wszędzie tam, gdzie to jest możliwe. Wdzięczny człowiek wie, że wszystko, co otrzymał od Boga, zostało mu dane, aby to przekazywał, aby pomnażał przez dzielenie się. Zachowuje to dla siebie przez rozdawanie, ponieważ w Królestwie Bożym posiada tylko ten, kto daje. Aby mieć miłość, trzeba ją podarowywać.
Więcej rozważań